Afzien in Abidjan

Dan kun je nog zo’n manisch hyperactieve positivo zijn – soms heb je het gewoon heel, heel erg geschoten met dit hele godsonmogelijke continent. Nu de eerste stress en adrenaline van de aanval van vorige week wat zakken, is het tijd om scherven te rapen en om deze momenten te benutten voor wat bezinning. Maar de vermoeiende week eist ook zijn tol – de scherven liggen niet alleen om me heen, er zitten ook nog minuscule splinters in het vlees die zorgen dat ik prikkelbaar ben en bij de minste aanraking irritatie voel. Dus heb ik het gisteren en vandaag even helemaal gehad… (galexplosie in 3.. 2.. 1..)

…met volk dat je dom staat aan te gapen, volk dat sisgeluiden maakt om je aandacht te krijgen, het lijken wel Marokkanen, met volk dat je ‘le blanc’ naroept, goh u beschikt over uitzonderlijke perceptieve kwaliteiten mijnheer, inderdaad, ik ben blank, dat was me nog niet opgevallen, met volk dat je vierkant uitlacht, zal ik eens je gezin kopen gaan we kijken of je dan nog lacht. Met corrupte agenten die standaard je taxi aanhouden als ze je erin zien zitten, nee, ik ga je geen geld geven, nee ook niet als je in mijn hand knijpt en zegt dat je Ruud Gullit kent, ja die kopie van mijn paspoort is wel geldig kijk maar naar de consulaire stempels en handtekeningen, ja jij ook fijne dag en de groeten aan je moeder. Met het onverstaanbaar gebrabbel dat voor Frans moet doorgaan, hou eens op met de helft van je woorden op te vreten als je wilt dat ik je begrijp, hoe moet ik weten dat ‘tveuksjenvwakelkn’ betekent “est-ce que tu veux que je envoie quelqu’un”. Met iedereen die niet vijf minuten zijn eigen infantiele klusjes kan opknappen, “Simon!” “Quoi?” “Viens içi.” Zucht. “Oui?” “Mon ordinateur ne marche pas.” Zucht. Monitor aanklikt. Facepalm doet. Schouders laat hangen. Moedeloos wegloopt. Met het freeloadende profiteergedrag waar je ook weer niets van wilt zeggen omdat alleen al je ticket hier naartoe meer dan een lokaal jaarsalaris kostte en je van jezelf geen gierige Hollander mag zijn, waardoor het profiteren escaleert tot zelfs gegeven paarden een volledige orthodontische makeover krijgen, “Wat, gaan we wijn drinken? Ik vind wijn vies. Ik heb liever bier.” “Dan koop je dat toch lekker met je eigen geld, sneutje.” Met AIESEC-studenten die je tot vier keer toe in een project proberen te rommelen waar je niet voor bent gekomen, nee ik ga je medestudenten geen Engelse les geven how ’bout you stick that plan where the sun don’t shine maar dat snap je weer niet zonder Engelse les.

Africa – you gotta love it. Een ding is in elk geval zeker: ik zal me hier niet vervelen.