Hè gatverdamme, vrijwilligerswerkers
“That’s fucking bullshit – you can’t tell me you also honestly believe a black person in Germany doesn’t resent it if people constantly point at him and yell ‘Hedar, Schwarzer!’ I’m sorry, but that’s racism 101, no matter if your black or white.”
Ik had het even helemaal gehad met het cultuurrelativisme van mijn twee Duitse reisgenoten. De vrouwelijke van het stel bleef volhouden: “No, I don’t think they mean to insult you when they call you ‘le blanc’. You’re skin colour is simply remarkable, so they make a remark.” Ahem. Ik: “Right. And at no moment they are at all conscious of the fact that this pointing out of the obvious difference is extremely annoying, in fact borderline xenophobic behaviour? How would you feel if I incessantly yelled you in the face with some obvious, Hans Teeuwen-ish “HEY! LISA!!! You have an ACNÉGEZICHTJE man!!”
Nee, beste vrienden zou ik niet worden met deze jongedame. Een lief en slim edoch intens boomknuffelend meisje, gewikkeld in doeken, omhangen met kralen en in haar rechteroor een lekker alternatieve oorbel met daaraan een half gitaarplectrum. Maar eruit zien als een politiek correct, moreel superieur linkschmens is nog iets anders dan je zo gedragen. Helaas kon ze dat laatste ook ontzettend goed.
Mijn Hans Teeuwen-rant was misschien gemeen, maar wel ad rem en effectief. Nice comeback Simon! *pats himself on back*
Ja. Jammer alleen dat ik hem nu pas bedenk. In werkelijkheid bleef ik met open mond achter bij zoveel naïef optimisme*. Zou zij zich echt nooit ergeren aan het gesis en geloer? Dan is het maar goed dat ik mijn gemene commentaar voor me hield – het had toch niets uitgehaald. Lisa weigerde bij onze zwarte medemens enige vrees voor het vreemde waar te nemen. Wij witmensen moesten dankbaar zijn hier überhaupt rond te mogen lopen. Brr. Het jeukt me nu nog.
En we waren nog maar een halve dag op weg: Lisa, Daniel, een oprechte Jezus-lookalike met zachte blauwe ogen en dito manier van uitdrukken, Pavan, een Indische expat die “dirty ass Ivorian coffee” naar Algerije exporteerde (“they love that stuff for some incomprehensible reason”), Zaina, een Finse buikdanseres uit New York – echt waar, ik verzin het niet – en ik.
Toch had Lisa in deze luttele uren al vier gelegenheden benut om haar morele superioriteit te benadrukken. Terecht ook natuurlijk – een jaartje met je welgestelde Duitse Arsch vrijwilligen in Abidjan geeft je het recht, nee de plicht om iedereen die zijn leven anders inricht met weinig subtiele sneren af te maken. Pavan: “I’m still baffled every time I see the extreme poverty here, even in Abidjan itself.” Lisa: “Yeah, you people in zone quatre probably find it hard to imagine, don’t you?” *Wijs- en middelvinger tegen slaap zet. Trekker overhaalt.*
Voor de goede orde: dit was mijn reactie, niet wat ik haar toewens. Disregard the onderschriftje.
Ze zei natuurlijk niet letterlijk ‘you people’. Ze wilde ongetwijfeld niet het risico lopen door Pavan uit de Landrover te worden gezet. Want over anderen oordelen is geweldig en belangrijk, maar dat moet natuurlijk niet je kansen op een gratis roadtrip verneuken.
De rest van de dag bleef het kind haar rol van killjoy met verve spelen. Mijn politiek incorrecte grapjes over Duitsers, Ivorianen en albino’s werden steevast met hoofdschudden begroet – en met schuddebuiken van Pavan en mij. Zaina werd de les gelezen: ze kon de kleine zwarte hummel genaamd Dodo beter niet op schoot nemen, want dan zouden zijn broertjes hem later misschien wel slaan om hem te straffen. Niet dat Lisa het joch zelf wegstuurde want ja, engagement kent een grens natuurlijk. Hoe bedoel je guilt trip. En als sluitstuk kwam ze op haar high horse binnengegaloppeerd bij de krokodillen om haar afkeuring en walging uit te spreken over het voeren van kippen aan de beesten. Even daarvoor was er voor ons menselijk genoegen nog een hen op de barbecue gelegd, maar nee, dit was anders. Als het zou kunnen had ze de alligators waarschijnlijk vegetariër gemaakt. Het is dat Zaina ook haar aversie tegen kippenbloed had uitgesproken (“I just prefer to pretend my KFC grows on trees”), anders had ik serieus overwogen om plectrumoor flink op stang te plagen door mijn meest maniakale lach op te zetten en de kuikentjes met mandenvol tegelijk over het hek te slingeren.
Nee, veel meer lol was te beleven met Pavan. Die was diep van binnen net zo’n klein ettertje als ik soms. Foto’s maken in de basiliek, eerst omdat hij foto’s wilde maken, later puur omdat het hem was verboden. Toen de gids in de lift naar boven stond met de eerste groep bezoekers, hadden we aan één medeplichtige blik genoeg: rennen naar het beeld van Paus JP II!
Kom hierrr Pausje ik ga je zoenen!
.
* let the record show dat ik ook zeker een optimist ben. Heck, een idealist, zelfs (doorscrollen tot 2/3 van de post). Maar niet iedereen is je vriend, onschuldig of bedoelt het goed. Ook tussen de Ivorianen zitten soms gewoon hele irritante nare debielen.
